Hyper/Depri

Hoi allemaal!

Ik kreeg eens de opmerking van een lezer:"Wat leuk dat je altijd zo enthousiast bent!" Complimentjes vind ik altijd leuk, maar goed, deze ( en andere ) post bewijs maar weer eens dat het tegendeel ook kan. Ik ben namelijk veel vaker in zo'n bui dan nu. Dus, voor je eigen bestwil, en dit zeg ik voor het eerst: lees het NIET. Want, in ieder geval dat heb ik, als ik iets depri's lees dan word ik zelf ook depri. Dit is eigenlijk alleen een beetje bedoeld om stoom af te blazen, even ont-stress tijd. Maar goed, laat ik dan maar beginnen. Vandaag was echt een aparte dag.. hoe kan mijn stemming zo snel omslaan? Ik weet zelf het antwoord natuurlijk al, maar goed, ik ga niet àlles op deze weblog neerzetten

Ik was echt ongelooflijk melig vandaag, vraag me niet waarom, ik was het gewoon. En het gevolg was meerdere keren de 'WTF'blik, uitgedeeld door verschillende leraren. Jullie hadden het gezicht van mijn lerares Frans moeten zien, echt ongelooflijk geweldig! Bij de Bigband was ik ook blij, want we doen namelijk een heel moeilijk liedje. Jullie kennen vast allemaal wel 'Clocks' van Coldplay, maar we doen de Buena Vista Social Club versie. Een soort van salsavariatie. Nu heb ik meer ervaring met ballads tingelen dan met salsadeuntjes, dus het heeft me meer tijd gekost dan normaal om dat ritme door te krijgen, maar toen het eindelijk lukte, voelde ik me geweldig! Waarom ik dan nu extreem depri ben? Ik zal het proberen uit te leggen, maar goed, als je zelf niet met passie in dat muziekwereldje zit, is het toch moeilijk te begrijpen.

Ik heb wel vaker verteld over mijn hemi, toch? ( Anders, ga het archief doorpluizen, want ik heb geen zin om het nog een keer neer te typen  ) Een van de nare bijkomstigheden is dat je vaak je spieren te strak hebt aangespannen, of te los. Mijn spieren zijn te strak. Laat ik nu 1000 keer dat deuntje gespeeld hebben, waar je je vingers flink uit elkaar moet doen. Lukt wel, met wat moeite. Maar opeens, midden in het liedje, voelde ik een harde pijnscheut. Ik gilde , trok mijn vingers weg, en iedereen zat mij raar aan te kijken terwijl ze doorgingen ( wat achteraf nog best wel grappig is , eigenlijk  ) . Ik weet niet of dat met mijn hemi te maken heeft, maar ik vermoed van wel, ik heb het ook wel vaker, maar nooit zo erg als dit. Algemeen gezien verergeren al die nare dingen ook steeds meer terwijl de tijd verloopt. Op zich al een eng idee, maar het idee dat ik gewoon niet zo veel meer tingelopties heb, is nog erger. Piano spelen is voor mij een passie, en het idee dat ik gewoon nooit meer op mijn eigen topniveau kan komen is gewoon, hoe zeg ik dat, kut! Als ik het wel kon had ik tenminste een talent, want die heb ik dus niet ( Zingen , erg leuk, kan ik dus niet. Scrappen, erg leuk, kan ik dus ook niet. Ga zo maar door, ik heb er echt geen!) . Soms zou ik gewoon willen dat het allemaal weg was en dat ik gewoon normaal door het leven kon, dus zonder vierwielertje wat toch een half wrak is. IK WIL EEN NIEUWE FIETS! Maar goed, dat bedrijf/ die verzekering geeft mijn ouders pas een nieuwe als je alle onderdeeltjes er af kunt pulken laat ik het zo maar eens zeggen. Laten we maar zeggen dat het echt ongelooflijk veel meer geld is dan een normale fiets. Ik beende weg van 009, op weg naar de bushalte, en kneep de armen fijn van een vriendin die ook altijd met de bus is , en ook in de Bigband zit. Een komische actie: Als je van school komt, moet je gewoon een stuk rechtdoor lopen en dan kom je bij de bushalte. Die kun je dus al gewoon zien. Meneer Honig, mijn ( en haar) leraar Engels stond al bij de halte en ze gilde van ver: "MENEER HONIG ! ! ! ! !" Toen kreeg ik wel weer even de slappe lach, enne, hij ook xD

Ik heb nu echt geen fut meer voor stress-dingen, dus misschien maak ik later op de avond wel mijn mucho grando huiswerk. Nu ga ik ontstressen, Loggy dus, en zo misschien nog scrappen. Ik ga maar weer eens!

Doei!

Groetjes Layla

Naam
	(typ de letters en cijfers over)
E-mail